بحران کمبود آب در ایران

كمبود آب يكي از بزرگترين چالش هاي قرن حاضر است و نكته مهم آن است كه آب در توليد محصولات كشاورزي و

تحقق توسعه روستايي بمنظور بهبود امنيت غذايي و فقرزدايي نقش اساسي دارد . با توجه به اينكه پراكنش

بارندگي ساليانه از لحاظ زمان و مكان در ايران نامناسب مي باشد و راندمان آبياري هم در كشاورزي پايين

است ،آب به عنوان محدود كننده ترين عامل توليدي در كشاورزي مطرح مي باشد .اين محدوديت منابع آب

موجب شده است تا بهره برداري از آن در طول تاريخ بصورت نظام مند و در چارچوب ضوابط و معيارهاي حساب

شده انجام گيرد به همين دليل از گذشته تا الان بندها ، سدهاي كوچك و بزرگ براي استفاده از جريانهاي

سطحي ، قناتها و چاهها جهت بهره برداري از منابع آبهاي زير زميني بوجود آمده اند ، به طور كلي مي توان

گفت نظام بهره برداري از آب در ايران يك امر تاريخي ، اجتماعي و فرهنگي است .با توجه به بروز و ظهور

اشكال جديدي از سازه هاي ذخيره سازي ، انتقال و توزيع آب ، ضرورت دارد در خصوص ايجاد و توسعه

نظامهاي بهره برداري مناسب از اين سازه ها ، مطالعه و برنامه ريزي لازم صورت گيرد و در اين راستا تعيين

راهكارهاي جديد و مناسب براي تحقق مشاركت آب بران در مديريت شبكه هاي آبياري نيازمند بررسيهاي

جامع و بهره جويي از ديدگاههاي علمي و عملي است